Κάθομαι στο γραφείο μου, ώρα 11:23 το βράδυ. Μπροστά μου ένας φάκελος. Μέσα έχει ένα χαρτί που λέει ότι χρωστάω 340 ευρώ στην εφορία. Παρακρατήσεις, ένας λάθος υπολογισμός, δεν ξέρω. Το ξέρω μόνο ότι πρέπει να πληρωθεί σε πέντε μέρες, αλλιώς τόκους, πρόστιμα, όλη η ταινία τρόμου. Δεν τα έχω. Η δουλειά μου πλήρωσε αργά αυτόν τον μήνα, τα χρήματα για τον λογαριασμό τα έδωσα ήδη. Μένω με 120 ευρώ για να φάω δύο εβδομάδες. Η γυναίκα μου δεν το ξέρει. Δεν θέλω να την αγχώσω.

Κοιτάζω τον φάκελο. Κοιτάζω το κινητό. Θυμάμαι ότι ένας φίλος μου είχε κερδίσει κάποια χρήματα από ένα καζίνο πέρσι. Δεν του είχα δώσει σημασία. Τώρα σκέφτομαι: «Αν μπορούσε εκείνος, γιατί όχι εγώ;» Είναι απελπισία; Ναι. Είναι χαζό; Ίσως. Αλλά έχω 120 ευρώ. Από αυτά, είμαι διατεθειμένος να χάσω 30. Αν τα χάσω, θα φάω ζυμαρικά και αβγά. Αν κερδίσω, σώζω την κατάσταση.

Ανοίγω το λάπτοπ. Μπαίνω στο Vavada. Είχα λογαριασμό από πέρυσι, μια φορά είχα παίξει ένα δεκάευρο και το είχα παρατήσει. Βάζω 30 ευρώ. Η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. Δεν είμαι παίκτης. Δεν έχω ιδέα από στρατηγικές. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να κερδίσω 340 ευρώ, αλλά δεν είμαι τρελός να το κυνηγήσω κατευθείαν.

Διάλεξα ένα slot με αριθμούς. Τίποτα φρουτάκια, τίποτα ζώα. Ένα απλό παιχνίδι με τρεις ροδέλες και αριθμούς από το 1 έως το 20. Μου θύμισε εκείνα τα μηχανήματα που είχα δει σε παλιές ταινίες. Ξεκίνησα να πατάω spin. Στην αρχή, όχι τίποτα. Κέρδιζα 2 ευρώ, έχανα 5. Σε ένα σημείο είχα πέσει στα 18 ευρώ. Άρχισα να αγχώνομαι. «Τα πέταξες, βλάκα», είπα στον εαυτό μου. Αλλά δεν σταμάτησα. Δεν ξέρω γιατί. Συνέχισα.

Τότε, στον δέκατο περίπου γύρο, η μεσαία ροδέλα σταμάτησε στο 22. Δεν υπάρχει 22. Το παιχνίδι είχε αριθμούς ως το 20. Τι φάση; Κοιτάζω καλύτερα. Το σύμβολο ήταν ένα αστέρι, αλλά το διάβασα σαν 22. Γέλασα με την βλακεία μου. Εκείνη τη στιγμή, οι άλλες δύο ροδέλες σταμάτησαν. Η πρώτη στο 7, η τρίτη στο 22 – ξανά το ίδιο σημάδι. Τρία αστέρια στη σειρά. Η οθόνη άστραψε. Άρχισαν να πέφτουν νομίσματα. 50, 80, 120, 200, 280, 340. Σταμάτησε ακριβώς στα 340 ευρώ.

Έπαθα πλάκα. Δεν κουνιόμουν. Κοιτούσα τον αριθμό και μετά τον φάκελο. Ακριβώς το ποσό. Ούτε ένα ευρώ λιγότερο, ούτε ένα παραπάνω. Έκλεισα τα μάτια. Τα ξανάνοιξα. Ακόμα εκεί. Πάτησα απόσυρση. Τράβηξα 340 ευρώ, άφησα 10 μέσα. Τα χρήματα μπήκαν στην κάρτα μου μέσα σε λίγα λεπτά. Είχα μετανιώσει που δεν είχα τραβήξει την ώρα που έπρεπε; Όχι. Τράβηξα αμέσως. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα σαν πουλάκι.

Την επόμενη μέρα, πήγα στην εφορία. Πλήρωσα. Ο υπάλληλος με κοίταξε παράξενα, ίσως γιατί χαμογελούσα ενώ πλήρωνα. Δεν τον ένοιαζε. Ούτε εμένα. Βγήκα έξω, ανάσανα βαθιά, και είπα: «Τέλος». Δεν είχα σκοπό να ξαναπαίξω. Αλλά η ζωή έχει χιούμορ.

Μια βδομάδα μετά, είχα μία κακή μέρα. Η δουλειά με είχε εξαντλήσει. Γύρισα σπίτι, θυμήθηκα τα 10 ευρώ που είχα αφήσει. Μπήκα ξανά. Δοκίμασα ένα διαφορετικό παιχνίδι, μια ρουλέτα. Ποντάρισα 5 ευρώ στο 22. Βγήκε. 180 ευρώ. Το ίδιο βράδυ, τράβηξα 150, άφησα 30. Δύο φορές το ίδιο νούμερο μέσα σε μία εβδομάδα. Δεν είχε λογική. Αλλά δεν ρώτησα. Απλά ευχαρίστησα την τύχη και σταμάτησα.

Από τότε, έχω μπει πολλές φορές στο Vavada. Πάντα με το ίδιο σκεπτικό: 20 ευρώ το πολύ, και όταν κερδίζω πάνω από 100, τα τραβάω. Κάποιες φορές κέρδισα, κάποιες έχασα. Αλλά το σύνορο είναι ξεκάθαρο. Ποτέ δεν κυνήγησα μεγάλο κέρδος. Ποτέ δεν έβαλα λεφτά που χρειαζόμουν για άλλο λόγο. Αυτός ο κανόνας με κράτησε ασφαλή.

Τώρα, κάθε φορά που βλέπω τον αριθμό 22 κάπου – σε μια πινακίδα, σε μια ημερομηνία, σε ένα τηλεφώνημα – χαμογελάω. Δεν πιστεύω σε μαγικά. Αλλά πιστεύω ότι μερικές φορές, όταν είσαι στο χειρότερο σημείο, η ζωή σου δίνει ένα μικρό σημάδι. Δεν είναι ούτε θεός, ούτε σύμπαν. Είναι πιθανότητες. Αλλά εκείνο το βράδυ, με τον φάκελο στο τραπέζι, οι πιθανότητες στάθηκαν στο πλευρό μου. Δεν το ξέχασα ποτέ. Και δεν έγινα αλαζόνας. Έγινα πιο προσεκτικός. Γιατί η τύχη δεν είναι δεδομένη. Είναι δανεική. Εγώ την επέστρεψα, παίζοντας υπεύθυνα, δίνοντας σε άλλους την ευκαιρία να κερδίσουν. Το μόνο που κράτησα είναι μια ιστορία. Και ένας φάκελος άδειος, που τώρα χρησιμοποιώ για σημειώσεις. Μέσα του έχω γράψει: «22. Ποτέ μην το ξεχάσεις. Αλλά ποτέ μην το κυνηγήσεις». Αυτό είναι το πραγματικό μάθημα. Και το κουβαλάω μαζί μου κάθε μέρα.